با دست، اشاره خموشی داد، سوزناله ها فرونشست و فرمود:

«الحمد لله رب العالمین مالک یوم الدین باریء الخلائق اجمعین، بخدائی که تا

فراز آسمان بلند دور است و تا حدّ راز شنوی بزدیک، او را ستایش گوئیم بر

عظائم امور و فجایع دهور، بر دردناکی مصائب و تلخ چشی گزندها و سوک

بزرگ مصیبتهای عظیم و دل گداز و اندوهبار جگر خراش و ریشه کن .

ای مردم، به راستی خدای مستحقّ حمد، ما را به مصائب بزرگی آزمود و

رخنه عمیقی در اسلام پدید شد، ابا عبدالله الحسین و خاندانش کشته شدند و

زنان و کودکانش اسیر گردیدند و سرش را بالای سنان به شهرها گردانیدند و این

رزیّه ای است که آن را مانندی نیست.

ای مردم، کدام از مردان شما بعد از کشتنش شاد گردند و کدام دل برای او نطپد،

چه چشمی از اشک دریغ کندواز سیل روان خود جلو گیرد؟هفت آسمان برافراشته

در قتلش گریستند، دریا با امواج خود و آسمانها با ارکان خود، و زمین با اطراف خود

و اشجار و شاخه های آن و ماهیها و لجّه دریاها و فرشتگان مقرّب و همه

اهل آسمانها در گریه بر او هم آوازند.

ای مردم، چه دلی است که برای قتل او شکاف نخورد؟ و چه درونی است که بر

او نسوزد؟ و چه گوشی است که این رخنه را که در اسلام پدید شده بشنود و

کر نشود؟

ای مردم، ما رانده و آواره شدیم، بر کنار و دور از امصار بسر بردیم گویا ما فرزندان

ترک و کابلیم بدون آنکه جرمی و کار زشتی از ما سرزده باشد  و رخنه ای در

اسلام افکنده باشیم در دوران پدران نخست خود چنین بی رحمی نشنیدیم، این

جز کاری مصنوعی نیست، بخدا اگر پیغمبر بجای آنکه سفارش ما را کرد به

آنها سپرده بود که با ما بجنگند، بیش از آنچه با ما کردند، ممکن نبود، انا لله و انا

الیه راجعون، چه مصیبت بزرگ و دردناک و فجیع و غمنده و دلخراش و تلخی بود

آنچه دیدیم و کشیدیم، به حساب خدا می گذاریم که عزیز است و انتقام جو » .

 «بر عمر لعنت بر آل محمد صلوات»

|+| نوشته شده توسط حسن در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 و ساعت 23:5  

به سند پیوسته به شیخ اجل ابی القاسم جعفر بن قولویه که آن را به مسمع

کردین رساند که گوید: امام ششم فرمودند: ای مسمع، تو اهل عراقی، بر سر

قبر حسین می روی؟ عرض کردم: نه، همه مرا اهل بصره می شناسند و

هوا خواهان خلیفه و دشمنان بسیاری از ناصبی های قبائل و دیگران گردمنند و

می ترسم نزد اولاد سلیمان از وابستگان خلیفه سعایت کنند و بر من

بشورند، فرمودند: یاد مصیبتهای او را نمی کنی؟ عرض کردم: چرا؛ فرمودند: دل

آزرده می شوی؟ عرض کردم: آری بخدا و گریان می شوم تا خاندانم از چهره ام

سوز دلم را می نگرند و دیگر نمی توانم چیزی بخورم و از رخسارم هویدا

است؛ فرمودند: خدا بر اشکت رحمت کند، هلا تو از آنانی که برای آزردگی ما

آزرده شوند و در شادی ما شادند و در غم ما غمنده و با ما در خوف و امنیّت

شریکند، هلا هنگام مرگ حضور دریابی و سفارشت را به ملک الموت بکنند و

مژده ای که چشمت را روشن کند به تو بدهند پیش از آنکه بمیری و ملک الموت

از مادر نسبت به فرزند خود بر تو دلسوزتر و مهربانتر باشد. سپس گریان شد و

من هم گریان شدم و فرمودند: حمد خدا را که ما را به رحمت خود بر خلقش

برتری داد و ما خاندان را به رحمت خود مخصوص گردانید.

ای مسمع، از روزی که امیر المومنین (ع) کشته شد، زمین و آسمان به دلسوزی

ما گریانند و فرشتگان بیشتر گریه کنند و از آنگاه که کشته شدیم اشک

دیده فرشتگان نخشکیده یا کسی نیست که برای ما دلسوزی کند و بگرید بر

آنچه کشیدیم جز آنکه هنوز اشک دیده اش نریخته خدایش رحمت کند و اشکی که

بر گونه او روان شود اگر یک قطره اش در دوزخ افتد آنرا چنان خاموش کند که

سوزش نداشته باشد و آنکه برای ما داغدار باشد هنگام مرگ که ما را بیند چنان

شاد شود که شادی از دلش نرود تا بر سر حوض به ما رسد، کوثر هم از ورود

دوست ما خرسند شود و آنقدر به کامش خوشمزه آید که نخواهد از سر آن برگردد.

|+| نوشته شده توسط حسن در جمعه بیست و هشتم دی 1386 و ساعت 15:58  

به سند متصل به شیخ اجل موفق سعید محمد بن نعمان مفید (قدّس الله

روحه)، از شیخ جلیل کامل ابی القاسم جعفر بن محمد قولویه قمّی(عطّر الله

مرقده)، از ابن الولید، از صفّار، از ابن ابی الخطاب، از محمد بن اسماعیل، از

صالح بن عقبه، از ابی هارون مکفوف گوید: حضور امام ششم رسیدم، فرمودند

شعر مرثیه بخوان، خواندم، فرمودند: نه، همچنان که برای او میان خود

مرثیه می خوانید و سرقبرش نوحه گری می کنید، من این بیت را خواندم:

بگذر    به    مزار    حسین                                    و به استخوانهای پاکش بگو 

حضرت گریست، چون گریه کرد باز گرفتم، فرمودند: ادامه بده، دادم؛ فرمودند:

 بیفزا؛ این شعر را خواندم:

ای فروه بپا  خیز  و  بمولات  بنال                    بر نعش حسین گریه را ده تو مجال

خود آن حضرت گریست و زنان حرم صیحه کشیدند و چون آرام شدند، فرمودند:

ای ابو هارون ، هر کس نوحه برای حسین بگوید و ده کس را بگریاند، بهشت

از آن او است، و از شماره یکی یکی کاست تا به یک رسید و فرمودند: هر کس

نوحه بخواند برای حسین(ع) و یک نفر را بگریاند، بهشت از آن او است،

سپس فرمودند: هر کس یاد او کند و بگرید، برای او است بهشت.

می گویم:«بگذار به مزار حسین» از اشعار سیّد حمیّری است چنانچه شیخ

ابن نما به صراحت گفته، و اشعار این است:

بگذر    به    مزار      حسین                                  و  به  استخوانهای پاکش بگو 

ای   کالبد   تا   همیشه   از                                  اشکهای روان سیراب باشی 

چون   به    مزارش    بگذری                                  مرکب خود  را  بسیار  نگهدار

گریه  کنی  بر  آن   تنِ   پاک                                  و    زاده ی   فاطمه ی   پاک

چون گریه ی زن  داغدیده ای                                 که  روزی  پسر  عزیزش مرده

«بر عمر لعنت بر آل محمد صلوات»

|+| نوشته شده توسط حسن در یکشنبه بیست و سوم دی 1386 و ساعت 21:28